Емір — Тлумачний словник української мови

Емір, -а, ч.

1. Титул феодальних правителів у деяких країнах давньої і сучасної Азії та Африки; особа, що має цей титул.

2. У монархічних арабських країнах — титул синів монарха.

Емірат, Емірський.